De roep om de terugkeer naar ambachtelijkheid is eeuwenoud. Machinale en industriële productie leidt tot lelijkheid, én tot vervreemding van de arbeider. Aldus de socialistische voorman van de Arts en Craft beweging William Morris, eind 19e-eeuw. Voor de 21e-eeuwse kunstenaar geldt die vervreemding minder sterk, al het is opvallend dat kunstenaars zich steeds vaker bedienen van ambachtelijke technieken. De schilderijen met borduurwerk van Michael Raedecker zijn er een voorbeeld van. Maar ook recent werk van Martin Creed. Hij is bekend van conceptuele acties zoals zijn rennende atleet in Tate Britain, maar hij gaf enige tijd geleden aan weer te verlangen naar het schilderen op klein formaat. Over Damien Hirst viel onlangs hetzelfde te lezen. Is het de liefde voor de huid van het doek die hen drijft? De traagheid van het oude medium, de glorie van het gelaagde oppervlak? Het fetisjisme van het je verliezen in verf? Of liggen er meer politieke oorzaken ten grondslag aan de nieuwe ambachtelijkheid? Is het een romantisch verzet tegen onze op efficiëntie en outsourcing gerichte neoliberale maatschappij?
Cornel Bierens (hoofdspreker) kunstcriticus, schrijver en kunstenaar
Berend Strik beeldend kunstenaar
Michiel Schuurman grafisch ontwerper
Marnix Goossens fotograaf
Sjoerd Jonkers (EN)* ruimtelijk ontwerper
Eylem Aladogan beeldend kunstenaar
Wernher Bouwens kunstenaar, lithograaf
